Is ‘Flipping the Classroom’ zinvol? (deel 3)

Het debat over Flipping the Classroom blijft doorgaan. Ik heb er ook een uitgesproken mening over. De laatste keer heb ik de eerste vier kritiekpunten van Tery Freedman behandeld. Die waren redelijk fundamenteel van aard. De laatste vier zijn meer praktisch van aard.

The idea is unscaleable from the students’ point of view. In a typical English secondary (high) school the students will have 5 lessons a day. If each of those lessons becomes a video lecture to watch in the students’ own time, they will need to spend 5 hours a night watching YouTube. Is that feasible? Is it desirable from a health point of view? Is it even desirable from an educational point of view, given that the best homework activitiesrequire students to do something, not simply read, watch or listen.

Op zich een goed punt. Stel je eens voor dat leerlingen elke dag nog eens vijf uur video zouden moeten kijken. Nou is dat natuurlijk niet helemaal realistisch. Je geeft ook geen presentatie van een uur lang en een docent geeft natuurlijk niet altijd een weblecture als huiswerk. Maar ook hier is het dus belangrijk naar de bredere context te kijken. In een traditionele school is het inderdaad moeilijker toe te passen binnen schooltijd. Stel je hebt drie uur klassikale lessen per week voor je vak en geen toegang tot laptops of tablets, dan zijn de video’s allemaal extra tijd. Als alle vakken hun presentaties buiten de les gaan doen dan kunnen de leerlingen inderdaad in tijdsnood komen.
It’s unscaleable from the teachers’ point of view. No teacher in their right mind is going to teach a full timetable and record all their lessons as lectures. What would be a feasible proportion of lessons to record? I’d say zero, unless the school is able to allocate time for them to do so. It’s unreasonable to expect teachers to work full-time during the school day, and full-time outside school too!

Dit is ook zeker een punt waar je als school en docent rekening mee moet houden. Een goed filmpje maken kost inderdaad veel tijd. De manier waarop ik het doe is tijdrovend. Ik doe het zelf liever goed, en prezi is echt een meerwaarde om video’s visueel te ondersteunen. Vanuit een schematisch overzicht inzoomen op details en weer terug is voor geschiedenis (en bijna elk ander vak) van grote waarde. 
Als de video’s langer gebruikt kunnen worden dan is het een zinvolle investering. Vietnam is na dit jaar geen examenonderwerp meer, maar ik blijf het wel als verdiepingsthema aanbieden. Misschien wel zonder dat ik er klassikaal les over ga geven. Er staat een heel digitaal thema klaar om door de leerlingen gedaan te worden. Zo kunnen leerlingen kiezen uit meerdere thema’s en ik begeleid ze daarbij individueel. Leren op maat!
That leaves recommending other people’s videos. The only way I, when teaching, found it useful to do so was to tell students things like “Watch this video from 4 minutes in to 12 minutes in, then watch the second half of that video.” Other people’s videos (or lesson notes, or books, or radio broadcasts, or podcasts) are rarely completely suitable in themselves.

Freedman moet zich iets dieper verdiepen in web2.0. Het is inmiddels een fluitje van een cent om YouTube videos naar eigen smaak en lengte aan te passen. Een paar voorbeelden met dank aan Larry Ferlazzo en Richard Byrne (bijvoorbeeld Veengle en dit overzicht). Tegenwoordig moet je als docent ook lesmateriaal zelf kunnen bewerken en arrangeren. Dat is in dit digitale tijdperk een kerncompetentie (of zou dat moeten zijn) Op deze manier zijn video’s van docenten alleen nog maar waardevoller omdat ze inderdaad helemaal naar een (individuele!) leerlijn  kunnen worden aangepast.

Even it the idea were feasible, scaleable or useful, you still have to deal with the fact that lecturing to an audience is different to lecturing to an empty room and a camera. Even if nobody asks questions or makes comment, a good speaker will pick up on the mood of the audience, changing the direction where it seems efficacious, making the odd flippant comment to lighten the tone, or whatever.

Een slechte spreker wordt niet zomaar een goede spreker, ook niet als hij of zij voor de klas staat. Je moet het wel in de vingers hebben en anders moet je het misschien niet doen. Het is heerlijk om met leerlingen te sparren, de diepte in te gaan, te dollen en zijpaden te betreden. Maar ook dat bouw je in. Bij Flipping the Classroom komen er meer vaardigheden kijken. Denk bijvoorbeeld eens aan het design van een goede presentatie. Een monotome Bueller stem in combinatie met een Death by Powerpoint presentatie gaat niet werken, maar ook hier geldt: in het klaslokaal ook niet.

Is Flipping the Classroom feasible, scaleable en useful? Natuurlijk, ik ben er enorm enthousiast over. Is het een wondermiddel om het onderwijs ingrijpend te veranderen? Natuurlijk niet, niet op zichzelf. Daar is veel meer voor nodig. Dan moet je naar de kern van het onderwijs. Naar de kern van wat leren precies is. Het kan meer dan een truc of geheugensteun zijn als je ook de school zelf ingrijpend gaat veranderen. Context is keyFlipping biedt fantastische mogelijkheden om onderwijs op maat aan te bieden. Maar maatwerk gedijt niet in een traditionele school. De school moet dus op de schop. Op naar onderwijs 3.0
Nog een paar artikelen over dit onderwerp:
  • Think Tank: Flip-thinking – the new buzz word sweeping the US – Artikel over Karl Fish, “bedenker” van “Flipping the Classroom”
  • Khan Academy does not constitute an education revolution, but I’ll tell you what does –  Kritiek op de Khan Academy en Flipping the Classroom waar ik het qua onderwijsvisie wel mee eens ben.
  • Flipping for BeginnersInside the New Classroom Craze, leuk artikel met goede voorbeelden van didactisch gebruik

Leave a Reply

Your email address will not be published.